Dün de Türkiye için başlıca siyasî mesele, iktidar ile muhalefet arasında cereyan eden Anayasa Paketi’nin yakın geleceği konusundaki anlaşmazlıktı. Yansımasını en kapsamlı şekilde Radikal’de de bulduğunuz tartışmalar yaşandı.

Belki de tarafların hiç de istekli olmadığı tartışma veya isteseler de tartışamayacakları mesele desek, gerçeğe daha yaklaşmış olacağımız bir tuhaf durum.

Dün Radikal’de bir sayfanın neredeyse tamamı, Anayasa değişikliği haberlerine ayrılmıştı. Gazetenin haber özeti şöyleydi: «Anayasa değişikliğinde uzlaşma umudu zayıflıyor.»

Tarafların geldi nokta: Erdo-ğan, «Kapımız açık ama CHP’ninki kurnazlık». Baykal, «Anlaşılan Başbakan samimî değilmiş».

Aynı sayfadan öğreniyoruz ki CHP, teklifin kabul edilmesinin ardından Anayasa Komisyonu’nca hazırlanmış rapora bir muhalefet şerhi koymuş. Der ki, teklifin Anayasa Komisyonu gündemine alınması «eylemli içtüzük ihlali» yapıldığının açık işaretidir. Hareket, Anayasa’nın 2. ve 4. maddelerine açıkça aykırıdır.

Gene CHP’den dava dilekçesi gibi bir muhalefet şerhi: Siyasî parti kapatılması (md. 8), HSYK’nın yeniden yapılandırılması (md. 17 ve 23), tümünün halkoylamasına sunulması (md. 27 ve bununla ilgili 10, 15, 18, 19, 20 ve 26’ıncı) maddelerine muhalefet eden bir şerh.

20 sayfalık muhalefet şerhinde yer alan iddialar özetle şöyle: İçtüzük ihlal edilmiştir. Hukuk devletinin sonu gelmiştir. Anayasaya açık aykırılıklara yer verilmiştir. Yandaş yargının tohumları atılmıştır. Değişiklik metinleri kişisel kaygıların ifadesidir. Temel hak ve özgürlükler tehdit altına sokulmuştur. Referanduma başvurmanın sakıncaları pek çoktur.

İsmet Berkan dün köşesinde, uzlaşma lafından kastedilenin ne olduğunu ve bu yönde ümitlerin nasıl yok edildiğini anlattı. Murat Yetkin de yazısında, AKP bünyesinde uzlaşma eğiliminin kaybolmasına nelerin yol açtığına dair ipuçları veriyordu: Referandumda yüzde 60’ın sağlam görünmesi ve gerilimsiz bir ortamın AKP’ye oy kaybettirebileceği düşüncesi.

*

Ben farklı düşünüyorum. Taraflar kendi aralarında yüksek sesle konuşurlar mı bilmem. Özdenetim alışkanlıkları ne kıvamdadır; bu alanda ben ümitsizim, ama kesin bir şey söyleme hakkına da sahip değilim.

AKP ve CHP ve bilhassa genel başkanları, bırakın aralarında anlaşmayı, milletin siyasetle ilgilenmesini bile istemiyorlar. Anlaşmak da işlerine gelmiyor. Çünkü olumlu tavır takınma ve gerçekten bir şeyler yapabilme ümidi ve artık hevesi de yok içlerinde.

Tek yapabildikleri ve böyle devam edebilecekleri birbirini kötülemek. Seçmenler olarak hepimiz, olmayacak duaya âmin diyerek oyalanıyoruz.

Çekici haber bir tecavüzdü

Bir gözü dönmüş adam kız lisesinin yatakhanesine dalmış, diye başlayacak haberin ardı gelmezdi. O serseriyi kızlar, değil yatakhaneye girdiğine, alimallah dünyaya geldiğine pişman ederlerdi. 

Dünkü haberin -kahramanı demiyeyim de- saldırganı bir aygırdı. İzmir’deki İnciraltı Atlı Spor tesislerine çit yıkarak girmiş ve birbirinden kıymetli yarış atları olan beş kısrakla çiftleşmiş. Bu atlardan birinin sahibi, mütecaviz atın sahibini bulup 300 000 lira tazminat isteyecek.

Happy Girl mesela, İngiliz yarış atı, gebe kalırsa 11 ay gebelik ve doğum sürer, bir yıl yarışamaz. Dört yaşında olduğuna göre kariyerinin sonu sayılır.

Haber Radikal’de olmasa üzülürdüm. Milliyet’te ve HaberTürk’te de vardı. Hürriyet çok iyi değerlendirerek habere asıl spor sayfalarında yer vermiş.

Ee tecavüze uğrayan kızlar da koşucu nihayet!

Dil Yâresi

«Don» deyip de geçemezsiniz

Türkçe dostlarından (Şahin Tekgündüz)

* 14 nisan çarşamba günkü yazınızda «iç donu» diyorsunuz. «Dış donu» diye bir şey de mi var?

– 1. Türkçe Sözlük (TDK. s. 929). İç donu, «Pantolon içine giyilen uzun don.» 2. Örnekleriyle Türkçe Sözlük (MEB s. 701). İç donu, «Pantolon veya şalvar altına giyilen uzun paçalı don.» 3. Büyük Türkçe Sözlük (D. Mehmet Doğan, s. 601). İç donu, «Bk. Don (3) –> «Belden aşağı giyilen iç çamaşırı, dizlik, tuman.» 4. Temel Türkçe Sözlük (Kemal Demiray,        s. 389). İç donu, «Ten üzerine giyilen don.» 5. Türkçe Sözlük (Ali Püsküllüoğlu, s. 881). İç donu, «Tene giyilen don». 6. Meydan Larousse (Cilt III, s. 829). İç donu, «Pantolon veya şalvar altına giyilen uzun paçalı don». 7. Kâmus-ı Türkî (Şemseddin Sâmi-Tercüman (Cilt I, s. 285). İç donu, «Tenin üzerine, pantolon veya şalvarın altına giyilen bir iç giyeceği.»

Sözlüğe bakma ihtiyacı duymadığınıza ve herhalde imkânınız da olmadığına göre size, Andreas Tietze’nin Tarihî ve Etimolojik Türkiye Türkçesi Lugatı’ndan don kelimesinin anlamını da aynen aktarıyorum. Durumu kavramak için biraz zihin açıklığı da gerekecektir. (Cilt I, s. 644). Don. 1. Eski Osmanlıca: «Elbise, üst baş, kılık kıyafet». 2. «İç çamaşır, gecelik, külot».

Sözlüklerimizin don kelimesini tarife nasıl başladığını, yani anlam tarifi olarak önce ne dediğini bilmenizde de fayda var:

TDK. «Giysi». / MEB. «Giyilen şey, elbise.» / D. Mehmet Doğan. «Elbise, giyecek şey; kılık kıyafet.» / Kemal Demiray. «Giysi» / Ali Püsküllüoğlu. 1. «Vücudun belden aşağısına giyilen, uzun ya da kısa iç giysisi.» 2. «Kılık, giysi.» / Meydan Larousse. «1. Belden aşağı giyilen iç çamaşırı. 2. (Hayvanlar için renk.    3. Esk. Elbise.» / Ş. Sami. «Her türlü giyecek. Eşanl. Sevb, libas, câme.»

Biraz da şairlerden alıntı; kulağımızın pası silinsin, diye.

* Beni sorma bana, bende değilim. / Sûretim boş yürür dondan içeri. Yunus Emre. l Süremedi Köroğlu da demini / Giyemedi güveyilik donunu / Üç gün oldu Kır At yemez yemini / Göçler Demircioğlu durmasın gelsin. Köroğlu. l Çıktım, seyreyledim Niğde’yi Bor’u; / Acep gezsem mavi donlum var m’ola? / Güzeller durağı, Tokat, Engürü; / Aceb gezsem mavi donlum var m’ola? Karacaoğlan.

Yaaa... Şahin Bey Dostum! Öyle don deyip de geçemezsiniz.